Deze indicator volgt de emissie op van de potentieel verzurende stoffen (SO2, NOx en NH3) vanuit de landbouw. Aan de hand van het zuurvormende vermogen van elk van die stoffen kunnen de emissies gesommeerd worden, en uitgedrukt in zuurequivalenten (Zeq). Potentieel verzurende emissie draagt bij aan de verzuring van lucht, water en bodem in binnen- en buitenland. Verzuring leidt tot beschadiging van gebouwen en heeft een nadelig effect op biodiversiteit.
Dalende emissie
De totale emissie van potentieel verzurende stoffen door de landbouw daalde in 2010 met 55 % t.o.v. 1990. De ammoniakemissie is goed voor 83 % van de potentieel verzurende emissies van de landbouw in 2010. Het aandeel van SO2 bedroeg 3 %, en dat van NOx 14 %. Het aandeel NOx komt voort uit de bodem na mestgebruik en uit de verbranding van energiedragers.
De landbouw is de belangrijkste bron van de verzurende emissie in Vlaanderen (namelijk 41 % in 2010). Dit is in hoofdzaak te wijten aan de ammoniakemissie uit de landbouw. Zo is 93 % van de Vlaamse ammoniakemissie afkomstig van de landbouw.
Trendbreuk
De trendbreuk vanaf 2000 is het gevolg van het emissiearme uitrijden van dierlijke mest uit de veeteelt. De geleidelijke daling sinds 2000 komt voort uit de daling van de veestapel. De daling in de emissie van SO2 tussen 1990 en 1995 is vooral het gevolg van het lager zwavelgehalte in de stookolie, gebruikt in de verwarming van serres in de glastuinbouw.
Mogelijke maatregelen om de verzurende emissie verder te doen dalen, zijn te zoeken in de veeteelt door beperking van de ammoniakemissie en het mestgebruik (NOx). Een efficiënter energiegebruik met beperking van verbrandingsgassen, draagt ook bij tot emissiereductie.
Het beleid voor beperking van de verzurende emissie is gebaseerd op de Europese NEC-richtlijn.
Laatst bijgewerkt
Januari 2012