Om de milieudruk, veroorzaakt door afdichting van de bodem, te duiden zijn twee indicatoren ontwikkeld: de evolutie van de bebouwing en de bodemafdichting.
De evolutie van de bebouwing is bepaald voor 21 achtste kaartbladen van de topografische kaart zoals uitgegeven door het Nationaal Geografisch Instituut (NGI). Elk kaartblad beslaat een oppervlakte van 80 km2 (10 km noord-zuid en 8 km west-oost). De 21 kaartbladen maken samen 12 % uit van de oppervlakte van Vlaanderen.
Voor elk kaartblad is een tijdsreeks van de bruto-bebouwing bepaald op basis van orthofoto’s van 1990, 1995, 2000, 2003 en 2009. De bruto-bebouwing is het aantal hectarehokken met minstens één element van bebouwing (bv. huizen, handels- en industriegebouwen, appartementen, ziekenhuizen, etc.). Transportinfrastructuur is niet meegerekend aangezien het enkel gaat om de evolutie van bebouwing.
Gestage toename van bebouwing in Vlaanderen
Voor elk van de kaartbladen kan een gestage toename van de bruto-bebouwing vastgesteld worden ten opzichte van 1990 (gemiddeld 3,2 %). Ten opzichte van de voorgaande inventarisatie in 2003 is de bruto-bebouwing gemiddeld 1,1 % toegenomen, hetzij 0,22 % per jaar. Deze toename is vergelijkbaar met de totale toename in de voorgaande periodes 1990-1995, 1995-2000 en 2000-2003.
Op basis van de orthofoto’s van 2009 is gebleken dat 36,9 % van de 21 kaartbladen bruto-bebouwd is. De indicator ‘bruto-bebouwing’ houdt er geen rekening mee dat een hectarehok niet noodzakelijk voor 100 % volgebouwd of afgedicht is. De tijdsreeks geeft echter wel een goede indicatie van de opmars van bebouwing in Vlaanderen.
Laatst bijgewerkt
Februari 2011