Om de toegankelijkheid van de schepen te verzekeren naar de Vlaamse kusthavens en de havens van Gent en Antwerpen via de vaargeul in de Westerschelde en de Beneden-Zeeschelde worden de toegangswegen in de Noordzee voldoende diep gehouden. Dit continu ‘op peil houden’ van de maritieme toegangswegen noemt men onderhoudsbaggerwerken. Verdiepingsbaggerwerken worden niet continu uitgevoerd en hebben als doel de toegankelijkheid van de havens te verbeteren voor de schepen met grotere tonnenmaat. Het totale volume baggerspecie wordt in de maritieme zone teruggestort. Door het terugstorten van de baggerspecie op de loswallen kunnen effecten op het mariene milieu optreden, ondermeer doordat deze specie verontreinigd kan zijn.
De jaarlijkse hoeveelheid die moet worden gebaggerd om de vaarpassen op diepte te houden, is afhankelijk van een aantal factoren die de aanslibbing van de vaarpassen veroorzaken, waaronder stormfrequenties, stroomsnelheden ... Deze hoeveelheid wordt sinds de invoering van een automatisch meetsysteem in 1997, uitgedrukt in ton droge stof (vroeger in ton natte stof). De hoeveelheid onderhoudsbaggerspecie bedraagt sinds die automatische registratie gemiddeld 7,5 miljoen ton droge stof per jaar, maar vertoont omwille van de hierboven aangehaalde externe factoren over de jaren heen nogal wat variatie.
De impact van baggerstortingen op het mariene milieu kan zowel van fysische, chemische als biologische aard zijn. Door het storten wordt het water niet alleen troebel. Het fijn materiaal wordt ook gescheiden van het grovere sediment en gaat zich doorheen de waterfase verder verplaatsen. Zowel de fijne als de grove fracties zorgen na bezinking voor een bodembedekking en wijziging van de bodemsamenstelling. Tevens ontstaat een dynamiek van polluenten zowel in suspensie als in de afgezette lagen. Een combinatie van deze chemische en fysische factoren kan vervolgens aanleiding geven tot verstoring van de primaire productie of leiden tot negatieve effecten op de bodemorganismen.
Laatst bijgewerkt
Augustus 2007