De bodems in Vlaanderen worden op veel plaatsen afgedicht door een artificiële bedekking, onderdoorlatend voor water en gassen. Voorbeelden van zo’n bedekking zijn woningen, wegen en andere constructies. Daardoor gaan de oorspronkelijke functies van die bodems, zoals bv. landbouw en bosbouw, verloren. De afdichting van natuurlijke bodems beïnvloedt ook de hydrologische toestand: het water kan niet meer infiltreren en stroomt af via het verharde oppervlak. Hierdoor kan wateroverlast aan het oppervlak en verdroging van de bodem optreden. Afdichting heeft ook een negatieve invloed op de (bodem)biodiversiteit en zorgt voor een verlies aan ecosysteemfuncties zoals de opslag van koolstof in de bodem. Bovendien versnippert de open ruimte door de aanwezigheid van die verharde oppervlakken. Versnippering zorgt ondermeer voor de ruimtelijke isolatie en de reductie van de leefgebieden van fauna en flora. Aldus zet zij een bijkomende druk op de biodiversiteit.

Verhoogde gemiddelde temperaturen en de toename van hittegolven door klimaatverandering kunnen in combinatie met de verhoogde bodemafdichting het hitte-eilandeffect in steden versterken. Daarom is in steden een slimme ruimtelijke ordening nodig om alle bodemafdichting te weren waar ze niet nodig is: delen van publieke ruimten, parkings, brownfields. Het maximaliseren van niet-afgedichte bodem, groengebieden en groene elementen zoals groendaken, bomen in de straat, temperen mee het hitte-eilandeffect.

De bodemafdichtingskaart voor Vlaanderen is ontwikkeld op basis van de landgebruikslaag van de topografische kaart van het NGI (1:10.000), aangevuld met gegevens van terreinmetingen en orthofoto’s. De kaart geeft per gemeente het percentage bodemafdichting weer.