Tekenen van herstel van de ozonlaag, uitsluitsel pas over enkele decennia
Het voortschrijdend jaargemiddelde van de dikte van de ozonlaag boven Ukkel (blauwe lijn) kan opgesplitst worden in twee perioden. Tussen 1980 en 1997 nam de dikte van de ozonlaag jaarlijks gemiddeld af met 0,26 % (rode lijn). Tijdens de periode 1997-2011 nam de dikte jaarlijks gemiddeld toe met 0,28 % (groene lijn). De waarnemingen van satellieten wijzen in de richting van een herstel. Maar gezien grote onzekerheden en grote jaarlijkse schommelingen is het nog te vroeg om dit te beschouwen als een definitief herstel.
De dikte van de ozonlaag wordt op een complexe wijze beïnvloed door menselijke activiteiten en natuurlijke fenomenen. De productie van ozonafbrekende stoffen door de mens daalde dankzij de maatregelen genomen in het Montreal-protocol en de EU-verordening. De uitwerking op de ozonlaag zal echter slechts op lange termijn waarneembaar zijn. Daarnaast heeft wetenschappelijk onderzoek aangetoond dat er ook verschillende interacties zijn met de klimaatverandering. Onder meer gaat een stijging van de temperatuur in de troposfeer gepaard met een daling van de temperatuur in de stratosfeer, wat de efficiëntie van de ozonafbrekende stoffen doet toenemen. Als gevolg daarvan zou het herstel van de ozonlaag (zelfs met afnemende chloor- en broomconcentraties) verder vertraagd kunnen worden. Ook andere natuurlijke fenomenen, zoals vulkaanuitbarstingen (zie pijltjes bij de figuur) en wijzigingen van de algemene circulatie in de stratosfeer, beïnvloeden de toestand van de ozonlaag.