Download Pdf Print
positieve evolutie, legende opent in pop-up 

Chloorverbindingen in de atmosfeer

State (milieukwaliteit), legende opent in pop-up
De uitstoot van ozonafbrekende stoffen veroorzaakt aantasting van de ozonlaag. De grootste boosdoeners zijn chloor- en broomhoudende verbindingen zoals chloorfluorkoolstoffen (CFK’s), chloorfluorkoolwaterstoffen (HCFK’s), halonen, methylbromide (CH3Br) en tetrachloorkoolstof (CCl4). Maar liefst 70% van de geïmiteerde ozonafbrekende stoffen in Vlaanderen zijn chloorverbindingen.

Figuren

Kolomdichtheden van chloorcomponenten, afgeleid uit infrarood waarnemingen op de Jungfraujoch (Zwitserland, 1983-2010)
Bron: ULg-GIRPAS

Verloop

Afname chloorconcentraties

Aangezien het gebruik van CKF’s aan banden is gelegd door het protocol van Montreal en een aantal EU vorderingen, wordt verwacht dat de chloorconcentraties in de stratosfeer op termijn afnemen. De waarnemingen in het Zwitserse Jungfraujoch bevestigen dit vermoeden. De maximale concentraties werden waarschijnlijk bereikt op het einde van de jaren ’90. De eerste tekenen van een daling van de chloorconcentraties in de atmosfeer worden zichtbaar.

Meer info

Laatst bijgewerkt

Februari 2011

Contactpersoon bij MIRA

Nathalie  Dewolf

Woordenboek

Atmosfeer
ca. 300 km hoge luchtlaag rond de aarde, dampkring.
CFK
chloorfluorkoolwaterstof
Chloorfluorkoolwaterstof (HCFK), Chloorfluorkoolstof (CFK)
koolwaterstof waarop sommige of alle waterstofatomen zijn vervangen door chloor- en/of fluoratomen. Het zijn producten met een hoge chemische en thermische stabiliteit die als koelmiddel, blaasmiddel bij de productie van schuimen, oplosmiddel en reinigingsmiddel worden gebruikt. Deze producten tasten de stratosferische ozonlaag aan.
Protocol van Montreal
protocol afgesloten in 1987 dat volgde op het Verdrag van Wenen uit 1985, waarin werd gesteld dat de stratosferische ozonlaag dient te worden beschermd tegen negatieve effecten van het menselijke handelen. Het Protocol werd gewijzigd en aangepast te Londen in 1990, te Kopenhagen in 1992, te Wenen in 1995, te Montreal in 1997 en te Beijing in 1999. De chemische producten die in het Protocol voornamelijk werden gereglementeerd zijn de gechloreerde en/of gebromeerde fluorkoolwaterstoffen.
Stratosfeer
atmosfeerlaag gelegen tussen een hoogte van ongeveer 6 à 16 km (afhankelijk van de meteorologische omstandigheden) en ongeveer 50 km.